Kto w trawie wrzeszczy? [„W wysokiej trawie”, 2019]

     „W wysokiej trawie” to kolejna adaptacja prozy Kinga, której bohaterowie gubią się pośród pól, gdzieś z dala od cywilizacji. Błąkając się po trawiastym labiryncie, Becky i Cal trafiają na tyleż wystraszonego, co strasznego chłopca. Choć nie jest on dzieckiem kukurydzy, skrywa mroczny sekret. Okazuje się, że na wiejskim rozłogu nic nie jest takie, jakim się wydaje. Kluczą tu również trzy inne osoby, ale nie wiadomo, komu można zaufać. I ta niepewność, a co za tym idzie, wrogość drugiego człowieka, jest w filmie Vincenzo Nataliego („Cube”) najupiorniejsza – trudno bowiem bać się przeciwnika, którego można załatwić kosiarką…

W wysokiej trawie 2

     „W wysokiej trawie” nie stanowi udanego powrotu reżysera w objęcia kina grozy. To materiał na krótki lub średni metraż, pełen dłużyzn, nakręcony bez impetu. Kiedy intryguje, ogląda się go bez bólu, ale wtórność zaczyna udzielać się widzowi już w połowie seansu. Dobrze się filmu słucha: montaż dźwięku, akcentujący demoniczne szepty i szum źdźbeł na wietrze, jest pierwszej klasy. Mocno wyeksponowano też efekty komputerowe, choć tym przyklasnąć nie sposób. Stężenie CGI-u szybko staje się nieznośne, a klatki z animowaną trawą wyraźnie różnią się od ujęć naturalnych – zupełnie do nich nie przystają. Głupotą wydaje się postawienie opuszczonej kręgielni w środku dzikiego pola. Nie rozwinięto też wielu głębszych wątków fabuły, w tym matczynych obaw ciężarnej Becky oraz jej relacji z bratem – bardziej zażyłej niż tej z ukochanym, chwilami prawie kazirodczej.

     Skłamałbym, pisząc, że nie zobaczycie w tym roku gorszego horroru niż „In the Tall Grass”, ale raczej nie obejrzycie słabszej ekranizacji Stephena Kinga. Wszystko wskazuje na to, że „Doktor Sen” pozamiata listopadową konkurencję, gdy już wejdzie na ekrany kin. W generalnym skrócie: „Wysoka trawa” to podręcznikowy przeciętniak spod szyldu Netfliksa – wciąż jednak przyjemniejszy w odbiorze niż „1922”.

     Albert Nowicki – dziennikarz, tłumacz i copywriter, absolwent studiów filmoznawczych Instytutu Sztuki PAN. Miłośnik kina, zwłaszcza filmowego horroru. Jego teksty pojawiały się między innymi na łamach serwisów Filmweb, Movies Room oraz Filmawka. Blog His Name is Death prowadzi nieprzerwanie od 2012 roku.

W wysokiej trawie 3

05

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s