Archiwa kategorii: Monster movie

Z brzydoty piękno. [„Kształt wody”, 2017]

     „Po raz pierwszy opowiadam historię z punktu widzenia człowieka dorosłego” – powiedział Guillermo del Toro w wywiadzie, poprzedzającym premierę „Kształtu wody”. W dziewiątej z kolei fabule meksykańskiego wieszcza – inaczej niż w większości jego poprzednich dzieł – nie znajdziemy ani baśniowych rekwizytów, ani malunków z rozmarzonej, dziecięcej głowy. Typowe dla reżysera upodobanie do fantastyki w „Kształcie wody” wyparły zeitgeistowskie lęki. Nagrodzony Złotym Lwem film toczy się w Baltimore w czasach zimnej wojny, ale jego akcja równie dobrze mogłaby zostać osadzona w roku 2018.

Shapeofwater2

     „Kształt wody”, opowiedziany z perspektywy osamotnionej niemowy oraz zniewolonego, płazopodobnego humanoida, jest filmem o odmienności, rodzącym się zaufaniu, o miłości i pożądaniu. Obraz zabarwiony jest niestworzoną magicznością, znaną chociażby z „Labiryntu fauna” – del Toro wprowadza nas w alternatywną rzeczywistość, przejawia fantasmagoryczną wiarę w nowy, lepszy świat. Nie oznacza to jednak, że przedstawione w filmie realia epatują naiwnym optymizmem. Reżyser sporo uwagi poświęcił napięciom na tle rasowym, dojmującej homofobii oraz łamaniu norm społecznych – za które można zostać sowicie ukaranym. Bohaterowie „Kształtu wody”, outsiderzy i odszczepieńcy, przeprowadzają rewolucję w skali mikro: zamiast mierzyć się z ostracyzmem, niespolegliwie walczą o swoje. Elisa (świetna Sally Hawkins) i „Potwór” (Doug Jones) tworzą duet, jakiego kino dotąd nie znało, i ekscentryzmu którego – jak zdążyłem zauważyć – wielu radykalnych widzów nie było w stanie przełknąć. Dzięki odważnym kreacjom Hawkins i Jonesa „Kształt…” nabiera podtekstu osobliwie erotycznego; staje się filmem o uwalnianiu blokad emocjonalnych i seksualnych. Nade wszystko pozostaje jednak opowieścią o akceptacji i rozumieniu – a właściwie nierozumieniu – inności, o potrzebie nawiązania odwzajemnionych kontaktów uczuciowych. To potrzeba tak rzadko we współczesnym świecie spełniona, że poniekąd, faktycznie, można odebrać „Kształt wody” jako bajkę dla dorosłych.

Czytaj dalej Z brzydoty piękno. [„Kształt wody”, 2017]

Reklamy

„Fear has a scent”. [„Smakosz 3”, 2017]

     Nad hrabstwem Poho krąży widmo Smakosza – skrzydlatego, humanoidalnego potwora, który raz na dwadzieścia trzy lata, przez dwadzieścia trzy dni poluje na ludzi. Oddział uzbrojonych stróżów prawa, pod dowództwem sierżanta Davida Tubbsa, łączy siły z łowcami demonów, by przywrócić farmerom upragniony spokój. Pokonanie kreatury, która dobrze wie, jak zwęszyć strach swoich ofiar, okazuje się nie lada wyzwaniem.

JeepersCreepers3 02

     Po czternastu latach wegetacji „Smakosz” powrócił na duży ekran. Producenci odprawili go bardzo krótką podróż po kinowych salach, być może zdając sobie sprawę, że przejawia „trójka” poziom solidnej produkcji telewizyjnej – nie studyjnego, sowicie sfinansowanego straszaka. Wielkim mankamentem nowego filmu Victora Salvy są efekty CGI, w tym nieprzekonujące rozbryzgi krwi oraz rysunkowe skrzydła antybohatera – którym w poprzednich „Smakoszach” zapewniono przecież majestatyczny design. Wiem, że w oczach fanów jawi się trzeci „Jeepers Creepers” jako kontynuacja, którą należałoby wypisać z kanonu serii. Ja natomiast, mając w pamięci ostatnie dokonania Salvy, nie spodziewałem się po filmie wiele. Być może dlatego uważam go za częściowy sukces.

Czytaj dalej „Fear has a scent”. [„Smakosz 3”, 2017]

Potwór nad wyraz prawdziwy. [„Smakosz”, 2001]

     Złowieszczy śpiew kruków, przeszywające jęki rozdrażnionych kocurów, rustykalny urok amerykańskich ziem niczyich. Przyroda, ale też żywioł ludzki mają dla Victora Salvy dogmatyczne wręcz znaczenie. W swoim niesławnym „Smakoszu” Salva zmalował portret najwymyślniejszej ponadnaturalnej kreatury horroru nowomilenijnego; co ciekawe, by tego dokonać, posłużył się jednak ekwipunkiem ze wszech miar naturalnym. Jeszcze przed nadrealnym rozwojem sytuacji ekranowych „Smakosz” zwraca uwagę dosłownością scen grozy: ktoś podąża za bohaterami na odludnej drodze, a potem okazuje się mordercą. Miejskie legendy nie biorą się znikąd; zawsze mają w sobie ziarno prawdy.

JeepersCreepers2001-3

     Prawda nie jest sprzymierzeńcem Salvy. Gdy na jaw wyszły ekscesy, jakich reżyser dopuścił się na planie „Domu klownów” (przypomnę: pochodzący z Kalifornii filmowiec molestował seksualnie dwunastoletniego aktora), wielcy Hollywoodu odwrócili się od niego. Jedynie Francis Ford Coppola wciąż oczarowany był talentem Salvy i w efekcie, dekadę później, wykonawczo wyprodukował „Smakosza”. W tym zaskakująco metaforycznym horrorze Salva, przewrotnie, postanowił powiedzieć nam sporo o sobie – wyjawił prawdę, którą wielu wolałoby zamieść pod dywan. Tytułowym potworem – lub, jeśli wolicie, Creeperem – jest sam reżyser, a „Smakosz” dał mu sposobność dokonania egzorcyzmów na własnej przeszłości, na sromotnych błędach i niechcianych skłonnościach. Z jednej ze scen dowiadujemy się, że Smakosz z szemranym entuzjazmem obwąchał brudną bieliznę uroczo chłopięcego Darry’ego, schowaną na tyle jego samochodu. W ten sposób – węchem – przekonał się, na jaką „część” chłopaka miałby największy apetyt. Wysoko cenię sobie wolność twórczą i nie aprobuję nagonki, z jaką Salva walczy od dekad, ale jestem w stanie zrozumieć, dlaczego niektórzy krytycy postanowili dać mu w kość za „Smakosza”. Nawet ślepiec zauważyłby, jak kontrowersyjna i ryzykowna jest to produkcja, jak cienka bywa w tym filmie granica między fikcją a rzeczywistością.

Czytaj dalej Potwór nad wyraz prawdziwy. [„Smakosz”, 2001]

Krótka piłka: „Bite” [2015]

     Poprzedni projekt Chada Archibalda, „The Drownsman” – choć niektórym widzom mógł wydać się udanym throwback horrorem – nie wykorzystał w pełni swojego potencjału, irytował pasywnością. Goszczący obecnie na platformach VOD „Bite” przejawia podobną apatię i winić należy za to reżysera. Do perfekcji doszlifował Archibald w swoim filmie efekty specjalne i scenografię: plan zdjęciowy zamieniono w wiarygodnie oślizgłe owadzie gniazdo, praktyczność efektów ożywia natomiast w pamięci wspomnienie po „Musze” Cronenberga. Realizm wizualny nie przekłada się, niestety, na autentyczność scenariusza; w tym znalazło się miejsce dla kilku logicznych wpadek (bohaterowie nie wydają się być prawie w ogóle poruszeni przeistoczeniem mieszkania Casey w robacze legowisko). Kuleje też naturalność dialogów Archibalda, a jego poczucie humoru kiepsko współgra z melancholijną pracą operatorską (którą, na marginesie, można uznać za zaletę). Archibald wykazuje brak autokontroli, jego „Bite” na równi chce być szokującym monster movie, jak i horrorem dramatycznym, swego rodzaju psychologicznym studium kobiety. Za same ambitne zapędy należy postawić reżyserowi dużego plusa, choć ta dwubiegunowość nie zjedna sobie wszystkich kinomanów. Bliżej „Bite” do potwornego body horroru niż do obrazu o egzystencjalnych znojach, co – koniec końców – podnosi jego ogólną wartość. Jako film, w którym bohaterka stopniowo przeinacza się w robala, „Bite” spełnia swoją koronną rolę: wzbudza obrzydzenie.

     Albert Nowicki – dziennikarz, tłumacz i copywriter, miłośnik kina, zwłaszcza filmowego horroru. Jego teksty pojawiały się między innymi na łamach serwisów Filmweb oraz Movies Room. Blog His Name Is Death prowadzi nieprzerwanie od 2012 roku.

bite15

5 i pol

Głodówka. [„Feed the Gods”, 2014]

     Bracia Will i Kris Oatesowie – dotychczas żyjący z przybraną opiekunką – odwiedzają miasteczko, z którego pochodzą ich biologiczni rodzice. Jeden z nich chce w ten sposób poznać własne korzenie, drugi zaś zacieśnić więzi z bratem, wykazującym zgoła odmienne podejście do świata. W wyprawie towarzyszy im dziewczyna Krisa. Podróż nie kończy się tak, jak bohaterowie by tego chcieli: rodzinne miasto okazuje się opustoszałym grajdołem, a jego nieliczni mieszkańcy przejawiają bezzasadnie nieprzyjazne nastawienie. Jest też niemal wymarła mieścina wiązana z legendą Sasquatcha, mitycznej kryptydy, która czai się ponoć w głębinach okolicznej kniei. Starszy, mniej mądry z Oatesów postanawia uwiecznić jej istnienie na kamerze.

FtG2

     Nie można zrecenzować „Feed the Gods” – drugiej fabuły w karierze Bradena Crofta – bez napomknięcia o walorach technicznych filmu. Walory to w zasadzie swoiste słowne nadużycie: projekt prezentuje tragiczny poziom warsztatowy, jest kiepsko udźwiękowiony, nadużywa medium shotów, a nade wszystko sprawia wrażenie kręconego bez pomocy jakiegokolwiek oświetlenia planu. Obraz bywa momentami tak przyciemniony, że nie sposób nadgonić akcji. Nie żeby ta gnała jak szalona – żeglując z filmem Crofta łatwo dopłynąć można do przystani Sen. Zbyt wiele w tym zdrowo niedopracowanym projekcie znalazło się sekwencji, w których nie wiadomo, co dzieje się na ekranie: ten bowiem, zalewany falą czerni i szarości, utrudnia śledzenie fabuły. W jednej ze scen Will ciekawsko dźga palcem przytwierdzony do ściany, tajemniczy przedmiot. Wysilający wzrok widz nawet przy najszczerszych chęciach nie będzie, niestety, potrafił rozszyfrować, czym ów obiekt jest.

Czytaj dalej Głodówka. [„Feed the Gods”, 2014]

Sratatata

     Znacie trylogię „Feast”? Nie? Szczęściarze… Gwoli objaśnienia – są to survival horrory, w których atakowani przez krwiożercze bestie bohaterowie-egoiści mają się wzajemnie w jeszcze głębszym poważaniu niż mają ich widzowie. Cała seria to biblia puszczania gazów, wymiotowania, wypróżniania się na innych, międzygatunkowej kopulacji i wstrętnej, lepkiej śmierci. Z niesławnej trylogii najbardziej znienawidzona jest pozycja numer dwa – „Feast II: Sloppy Seconds”.

     Otóż pierwszy „Feast” był pełnym wigoru, wcale niegłupim horrorem komediowym, bez większych niepowodzeń żonglującym motywami, które wsławiły takie tytuły jak „Od zmierzchu do świtu” czy „Wstrząsy”. W warstwie formalnej reżyserski debiut Johna Gulagera nie zaskakiwał i trzymał swoje smaczki na wodzy, ani razu nie dając ponieść się przypływom świetności – w ten sposób zapracował na tytuł obrazu niezłego i przyjemnego. Sequel, choć zaplanowany jako równie lekka i ciesząca igraszka, swoją widownię raczej zawiódł i zniesmaczył.

Czytaj dalej Sratatata