Archiwa tagu: wilkołak

Eeny, Meeny, Miney… NO. [„Byłem nastoletnim wilkołakiem”, 1957]

            „We DARE You to See the Most Amazing Motion Pictures of Our Time!”

     Takim sloganem reklamowano w 1957 roku horror „I Was a Teenage Werewolf”, który miał zostać przebojem kin samochodowych. Twórcy pokusili się o najdosłowniejszy możliwy tytuł, podczas gdy dystrybutorów niemieckich poniosła wyobraźnia: u naszych zachodnich sąsiadów film rozprowadzano pod poetycką nazwą „Śmierć ma czarne pazury”. Rys fabuły nie zaskoczy nikogo: nastoletni delikwent Tony zaczyna przejawiać symptomy dziwnej choroby. Odczuwa zwierzęce popędy, jego ciało pokrywają gęste włosy. Kto wie – może powodem takiego stanu rzeczy jest wizyta u „psychiatry”, tak naprawdę szalonego naukowca, który za stosowną metodę terapii uważa przemianę pacjenta w wilkołaka…

IWaTW2

     Film wykazuje nad wyraz kampowe walory. Tony ślini się, trzymając między wargami gumowe kły – przypominające popularne kiedyś, wampirze żelki. W scenach napaści porusza się z gracją godną napalonego ekshibicjonisty, obnaża jednak swoje mało przekonujące umiejętności aktorskie. Michael Landon gra swego bohatera zupełnie na poważnie, choć nie powinien. Na drugim planie obowiązkowo pojawia się postać woźnego z Europy Wschodniej, który może i kiepsko mówi po angielsku, ale dobrze wie, co jest nie tak z Tonym – bo w Rumunii wilkołaka można przecież spotkać na ulicy. Stare wzmianki prasowe informują, że widzowie byli przejęci „Nastoletnim wilkołakiem”, gdy wszedł na ekrany. Dziś niemożliwym byłoby oglądanie go na serio. To przykład prostodusznego, niezbyt rezolutnego kina z czasów tak zwanej ery atomu; film, w którym lekarz psychiatrii bawi się w boga i eksperymentuje na ludziach, a przeciętny Amerykanin wierzy w gusła.

Czytaj dalej Eeny, Meeny, Miney… NO. [„Byłem nastoletnim wilkołakiem”, 1957]

Człowiek psu wilkołakiem. [„Zły wpływ księżyca”, 1996]

     „Zły wpływ księżyca”, czyli ten film, w którym Michael Paré daje popis swoich umiejętności i przyćmiewa obecnych na planie towarzyszy. Może to brzmieć jak wyrażenie sprzeczne, bo od lat oglądamy brooklyńskiego gwiazdora w szalenie kiepskich produkcjach („Abattoir”, „Seed: Skazany na śmierć”). Paré nie należy do hollywoodzkiej ekstraklasy, ale kiedy ma z czym – i kim – pracować, ekran należy do niego. Dowiódł temu w „Księżycu 44” Rolanda Emmericha i „Przekleństwach niewinności” – pełnometrażowym debiucie Sofii Coppoli. Prawdziwy pazur pokazał jednak w „Złym wpływie księżyca”, zresztą całkiem dosłownie. Horror Erica Reda powstał w 1996 roku i z biegiem lat zestarzał się całkiem szlachetnie. Opowiada o fotoreporterze, który podczas wizyty w Nepalu zostaje zadrapany przez wilkołaka. W ten sposób rodzi się w mężczyźnie zew krwi.

badmoon2

     „Zły wpływ księżyca” rozpoczyna się z przytupem. Paré uprawia seks z partnerującą mu pięknością. Jako fotograf Ted, a może też w rzeczywistości – scena wręcz kipi od autentycznego erotyzmu, a aktor wydaje się niczym nieskrępowany. Kochankowie tak bardzo pochłonięci są igraszkami, że ledwo zauważają bestię, która ładuje im się do namiotu. Red nie pozostawia szerokiego pola dla naszej wyobraźni: kończą się akty miłosne, a zaczynają te masakryczne. Wilkołak dosłownie rozdziera ukochaną Teda swymi łapskami, a jemu samemu rozszarpuje pierś. W powietrzu latają płyny ustrojowe i mięso, ale bohaterowi udaje się chwycić za strzelbę. Po oddaniu strzału głowa drapieżnika eksploduje w efekcie slow motion.

Czytaj dalej Człowiek psu wilkołakiem. [„Zły wpływ księżyca”, 1996]

Do trzech razy sztuka. [„Annabelle wraca do domu”, 2019]

     Dopiero co gościliśmy w kinach Chucky’ego, a na horyzoncie już pojawił się kolejny horror o morderczej lalce: mowa oczywiście o „Annabelle wraca do domu”. Zabawki opętane przez diabelskie moce są w tym roku bardzo trendy, czemu dowodzi też inna nadchodząca premiera, „Brahms: The Boy 2” (na ten sequel będziemy musieli zaczekać do grudnia). Powtarzalność wcale nie musi być dla kina grozy ułomnością. Wystarczy wspomnieć pozycje, które okazały się sukcesem, choć zbudowano je na kanwie najprostszych motywów: „Pyewacket”, „Terrifier”, nawet „Nieznajomych: Ofiarowanie”. Seria „The Conjuring” też żongluje sprawdzonymi schematami i zaskarbiła sobie tytuł jednej z najbardziej dochodowych w swym gatunku. Pięć lat temu widzieliśmy pierwszą „Annabelle”, a przed dwoma laty – jej bardziej udaną kontynuację. Stara maksyma mówi: do trzech razy sztuka. Niestety, tym razem czarodzieje z Warner Bros. raczej nikogo nie nastraszą.

AnnabelleComesHome1

     Prolog „Annabelle wraca do domu” budzi apetyt na pełnokrwisty, dosadny horror. Po ekranie spływają wielkie, karminowe litery, składające się na tytuł filmu i chwilę później mkniemy już samochodem przez ciemną, spowitą w mgle drogę. Za kierownicą siedzi Ed Warren, tuż obok – jego żona Lorraine (niezmiennie: duet Patrick Wilson-Vera Farmiga). Para nieustraszonych demonologów wraca do domu z nowym nabytkiem: tytułową lalką. Gdy okazuje się, że przeklęta kukła potrafi kontrolować otaczającą ją przestrzeń, Ed niemal ginie w wypadku. Warrenowie zamykają Annabelle w szklanej gablocie, święcą jej sarkofag przy pomocy egzorcysty, a swojej córce zakazują schodzenia do piwnicy. Judy (Mckenna Grace) pilnie przestrzega rodzicielskich nakazów, ale jej opiekunki mają inne plany. Pod nieobecność Warrenów chcą obejrzeć pokój potworności, gdzie ukryte są nawiedzone przedmioty z całej Ameryki. Jak wiadomo, ciekawość to pierwszy stopień do piekła.

Czytaj dalej Do trzech razy sztuka. [„Annabelle wraca do domu”, 2019]

Cień horroru. [„Among the Shadows”, 2019]

     Prywatna detektyw Kristy (Charlotte Beckett) dowiaduje się o śmierci swojego wuja. Zginął on w co najmniej zaskakujących okolicznościach, a w jego piersi znaleziono srebrną kulę. Sprawa interesuje też Patricię Sherman (Lindsay Lohan) − pierwszą damę i małżonkę prezydenta Wspólnoty Europejskiej. Okazuje się, że w świecie wielkiej polityki gra się brudno i… przy użyciu diabolicznych środków.

AtS2

     Spójrzcie sami: takie imponujące plakaty, a tak rozczarowujący film… „Among the Shadows” − wcześniej zapowiadany jako „The Shadow Within” − powstał jako efekt pracy szesnastu (!) producentów wykonawczych, sześciu koproducentów oraz jednego tylko scenarzysty. Nie jest ani horrorem, ani farsą typu „so bad, it’s good”; najbliżej mu do mało frapującego thrillera politycznego. Akcja toczy się w Europie, a wśród bohaterów znajdują się między innymi dzielni mężowie stanu, detektywi o nadprzyrodzonych mocach, wilkołaki i wampiry. Te dwie ostatnie grupy potrafią nawet porozumiewać się telepatycznie, co podkreśla reżyser przy wykorzystaniu manierycznych, voice-overowych dialogów.

Czytaj dalej Cień horroru. [„Among the Shadows”, 2019]

„Our pizza is to die for”. [„Slice”, 2018]

     „Slice” to najnowszy film z katalogu A24. Niestety, nie dorównuje on poprzednim produkcjom wziętego studia; mizernie wypada nawet w zestawieniu z „Ostatnim Rekinadem”, z którym − wierzcie lub nie − wiele go łączy. Reżyser Austin Vesely wspina się w swym pełnometrażowym debiucie na wyżyny absurdu, serwując historię o bitwie wilkołaków, wiedźm, duchów i… dostawców pizzy. „Slice” nie wkupi się w upodobania widza z łatwością, bo zamiast pieścić kubki smakowe, woli je maltretować. Film przeładowany jest mnożącymi się wątkami i postaciami, a Vesely’emu brakuje ogłady, reżyserskiej intuicji, przez co całość wydaje się niespójna. Miało wyjść pyszne quattro stagioni, a powstał zakalec, który terminowi „cheese factor” nadaje nowego znaczenia.

Slice2.jpg

     O tyle to wszystko smutne, że Vesely wykazuje pewne pokłady charyzmy, a jego aktorom nie brak kompetencji − zwyczajnie przyszło im grać kiepsko zarysowane postaci. Na ekranie co rusz pojawiają się kolejni bohaterowie, wielu z nich szybko przepada jednak jak kamień w wodę i nie powraca w drugiej lub trzeciej scenie (za przykład może tu posłużyć Jackson w wykonaniu Joego Keery’ego). Film wydaje się pozbawiony ładu i składu, bywa też przestylizowany. Nadużywane przez reżysera efekty slo-mo sprawdzają się w jednej-jedynej sekwencji: gdy na ulicach miasta dochodzi do rozróby, a duchy atakują żywych mieszkańców. Jak na psychotronic movie „Slice” jest zbyt nieśmiały, za mało drapieżny: Vesely nie myśli bowiem nieszablonowo, on po prostu szasta konwencjami, gatunkami, chybionymi ideami. W efekcie uformowano niekształtne ciasto, którego nie warto nawet wrzucać do pieca: film odrzucony został przez większość kin amerykańskich. Marketingowe triki zwiastowały ciekawy projekt, „Slice” wywołuje natomiast gorzkie rozczarowanie.

Czytaj dalej „Our pizza is to die for”. [„Slice”, 2018]

Twój film jest abominacją! [„Skowyt 2: Twoja siostra jest wilkołakiem”, 1985]

            Anno Domini 1985 nie zaznaczył się w kartach filmowego horroru jako rok nadzwyczaj szczęśliwy. W kinach obok takich hitów jak „Postrach nocy” gościło badziewie: „Ghoulies”, „Wzgórza mają oczy II”. „Skowyt 2: Twoja siostra jest wilkołakiem”, wydany cichaczem przez upadłe dziś studio Hemdale, budzi z kolei pogardę jako projekt artystycznie wybebeszony, choć jego status podręcznikowego filmu typu „so bad it’s good” zdołał na przestrzeni lat zjednać wielu. Christopher Lee przepraszał za swój występ w sequelu i – przy całym szacunku dla mistrza, który w latach 80. zwyczajnie się wykoleił – trudno mu się dziwić.

Stirba1

     Nadchodzą dziesięciotysięczne urodziny Stirby (Sybil Danning) – możnej i piersiastej wilkołaczycy o biseksualnych zapędach. Z tej okazji do jej zamczyska w Transylwanii przybywają likantropy z całego świata, wśród nich erotycznie wygłodniała Mariana (Marsha Hunt). Nimfomanka gościła na pogrzebie tragicznie zmarłej dziennikarki Karen White, gdzie wzbudziła zainteresowanie brata nieboszczki, Bena (Reb Brown). Od innego tajemniczego intruza (Lee) Ben dowiaduje się, że jego siostra padła ofiarą potwornej klątwy. Obaj ruszają do Rumunii, by pomścić śmierć Karen i nie dopuścić do bestialskiego świętowania obchodów Festiwalu Księżyca. W wyprawie towarzyszy im słodka, czcza blondyneczka (Annie McEnroe).

Czytaj dalej Twój film jest abominacją! [„Skowyt 2: Twoja siostra jest wilkołakiem”, 1985]